بسم الله الرحمن الرحیم
اراده بشر در اداره کردن خود یکی از بارزترین وجوه تمایز انسان وحیوان است،بدین معنا که انسان کمال یافته انسانی است که بیشترین تسلط را بر خود و اعمال ورفتار ، گفتار و حتی اندیشه خود دارد.
انسانی که نمی تواند اعمال ورفتار خود را با اصول الهی واستانداردهای بشر صاحبِ اصالت منطبق نمایدو از کشاندن جسم خود در مسیر اطاعت فطرت پاک عاجز می باشدحیوانی در لباس انسان ظاهر یافته است ودیری نمی گذرد که حقیقت وجود او در قیامت کبری برای همگان افشا خواهد شدویوم الحسرت اونیز از پس این سرکشی ها فراخواهد رسید.
ماه مبارک رمضان با تمام قامت انسانیت را به مهمانی خدا فرامی خواند.انسانهای کفوراین مهمانی را رد می کنند واز بزرگترین مهمانی تاریخ بشری خود را محروم می نمایندوخود را عجولانه بر سر سفره پست مادیت می رسانند ومانندگاو مرتع دیده خرامان سرود مستی می خوانندو بیهوده خوش می گذرانند.-مصداق بارز این رد احسان وقیحانه روزه خواری روزه خواران در ملاء عام است که متاسفانه حرکت روز افزون آن برای هر کسی ملموس وقابل فهم است ودل هر انسان فهیم وآزاده ای را می آزارد....
قاعده مهمانی این است که مهمان از کثرت مهمان ملول و خسته است و می پندارد با افزایش تعداد مهمانان سهم او کاهش خواهد یافت اما در مهمانی رب متعال انسان از اینکه دیگران در این خوان گسترده بهره ندارند ملول و اندوه گین می شود واز خود می پرسد چرا؟چرا باید انسانها اینگونه در چنبره غفلت فرو روند و ماهیت انسانی خود را فراموش نمایندودر آن روی سکه نیز احترام به اعتقادات انسانهای مطیع خدا را نادیده گرفته وآگاهانه و متعمدانه بر افکار الهی پوزخند ابلیسانه بزنند ولبهای خود را بافشار بیشتر بر ملعون ترین کشیدنی دنیا(سیگار) فشار دهد تا بگوید من ازجنس تو نیستم و یا باقی مانده خوراک خود رابا ولعی تصنعی در دهان قرار می دهد تا اعلان کند با موجوداتی که در طویله نگاه داری می شوند فاصله چندانی برای او متصور نیست.....
فصل روزه داری بر روزه داران مبارک باد ونعمت اطاعت از حق متعال گورای وجودشان.
گاها مطالبی به ذهنم خطور می نمود که میل داشتم آنها را در اختیار عموم بگذارم ...