یکی از معضلات و مشکلات در زمان غیبت امام معصوم اینست که انسان به وظیفه و تکلیف خود آگاه نیست و همواره در مقابل حوادث ایجاد شده این سوال برایش مطرح می شود که "وظیفه و تکلیف ما چیست؟ چه کنم که بدانم خدا و امام عصر از من در مقابل این موضعی که می گیرم راضی هستند یا نه؟

این تفکرات و سوالات که اتفاقا پیاپی نیز صورت می گیرد گاهی انسان را سرخورده می کند و حالت بلاتکلیفی حاصل از آن فرد را به این مرحله می رساند که فقط می تواند زانو سست کند و دو زانو روبه قبله از خدا بخواهد که خدایا صاحب مارا برسان و فرج را نزدیک کن.

در خبرها نیامده بود ولی بعضی ها(کلیک کنید) از دستشان در رفت و گفتند که سعودی های پست وپلید(وبرادر بعضی ها) در شب شهادت پیامبر اکرم چه بلای بر سر شیعیان در مدینه در آورده اند و آنها را آماج چه ظلمهای قرار داده اند.....(ببخشید دیگر حال ادامه مطلب را ندارم خودتان خبرها(کلیک کنید) را دنبال کنید)

یکی از بدترین موقعیتها را از لحاظ روحی در این شبها می گزرانم خبرهای پاناچنار در پاکستان-شیعیان یمن-شیعیان گرسنه ومظلوم افغانستان - کشتار عزادران در عراق - ظلم وتعدی به شیعیان بحرین و حالا آتش گشودن نیروهای پلیس عربستان بر روی شیعیان نیز بدان افزوده شده است....

واقعا وظیفه ما چیست؟ فعلا دست به دعا بر می داریم زیرا که دعا کردن در حق ديگران ، افزون بر آنکه نشانه دغدغه خاطر انسان درباره آنها است ، فرد را از قيد خود محوري و خودبيني رها مي کند و او نعمتها و خوبيها را براي همگان آرزو مي کند . در آموزه هاي ديني نيز آمده است که با دعا کردن در حق ديگران ،‌ هزاران برابر پاداش و ثواب نيز نصيب خود انسان مي شود . در حديثي از امام کاظم (ع) مي خوانيم :‌
« ‌هرکه در غياب برادر ديني خود در حق او دعا کند ، ‌از عرش ندا مي رسد که صد هزار برابر ( ‌آن دعا ) ‌براي توست . »

ضمن اینکه برادران وخواهران مومن در کشورهای مختلف را دعا می کنید ازخداوند بخواهید ذره ای غیرت نیز به مسئولین!! مخصوصا از نوع صدا وسیما عنایت فرماید تا سیاست را بر دیانت مقدم ندارند وقیامت و عذاب دردناک آن را فراموش نکنند.