بسم الله الرحمن الرحیم

مدت زیادی است که دلم وبه تبع آن دستم به نوشتن نمیرود ،حقیر همیشه سعی کرده ام ار مسائل پیرامونی خودم کمترین تاثیرات منفی را بگیرم اما ظاهرا وجودم آن مقاومت سابق در مقابل ویروس های فشل کننده را نداردو.....

بگذریم عجیب دچار تشویش ذهنی شده ام !!! اشتباه نکنید درباره خودم سالهاست که به یک نتیجه ثابت رسیده ام و جای نگرانی نیست تشویش من بخاطر اجتماع است بخصوص جوانان .مسائل مختلفی دست به دست همدیگر داده اند ومعلولی شوم به نام از هم گسختگی فکری را در بین جامعه رواج داده است واعتقادات مردم نیز دست خوش این وقایع قرار گرفته است ودراین بین دلسوزان فرهنگی جامعه دست تسلیم را بر سر نهاده اند ودر یاسی پلید قربانی شدن تفکرات ناب جامعه را نظاره گر هستند.

چندی پیش با دوستی سخن می گفتم و عرض کردم صدا وسیما و متولیان امر جامعه کسانی را به عنوان نخبه و فرهیخته به جامعه ارائه کرده اند که در بحرانی ترین مقطع جامعه سوراخ موش اجاره کرده اندو به همگان ثابت شده است که اینان فرهیخته نمایان و اندیشمند نمایانی بیش نیستند.

آقایان نقویان، رحیم پور ازغدی ، پناهیان....کدام گوری تشریف دارند چرا جوانان و اعتقادات دینی آنان را در این مقطع حساس رها کرده اند؟ چرا از بیان حقایق ابا می کنند؟چرا راه حلی برای برون رفت از این معضل فرهنگی (منظورم سیاسی نیست)ارائه نمی دهند؟آیا ترس از مرید پرانی باعث کمرنگ شدن حضورشان شده است یا خودشان دچار تشویش در شناخت حقیقت گردیده اند؟ حقیقت این است که این آقایان هیچ وقت به درد جامعه نخورده اند و دراین مقطع حساس هم نخواهند خورد واین باید درس عبرتی باشد برای متولیان امور که شلنگ باد این گونه افراد را قطع نمایند تا بیش از این گندم نمائی وجو فروشی صورت نگیرد.

واقعا جای تاسف دارد که فرهیختگان جامعه در غزلت و نبود تریبون به سر می برند و دیگران نیز از ترس موقعیتشان سکوت اختیار کرده اند.

باید بپذیریم آن گاه که مقوله فکر و فرهنگ و اعتقادات دینی مطرح می گردد مسائل سیاسی رنگ می بازد و همگان موظفند برای اعتقادات مردم این وطن سر افراز تدبیری نمایند واندیشه ای کارآمد را نصب العین نمایند.

از خداوند متعال خاضعانه می خواهیم به برکت خون  دلسوزان بشر در طول تاریخ از کوتاهی های ما در گذرد و وسیله استحکام عقیده را برای جامعه ما فراهم نماید.